ز بغض سینه سوزم نفس امان بخواهد
شکسته این دل من ، نوای ارغنون شد
هر وقت شمیم مناجات امیرمؤمنان در سحرگاهم می پیچد، به این جمله که می رسد غربتی را در بند بند وجودم احساس می کنم که ستون های ایستادگی را می لرزاند... و اسئلک الامان یوم یعض الظالم علی یدیه یقول یا لیتنی اتخذت مع الرسول سبیلا...
سبیلی که خانه نشینش کردند... از کلام مولا که جاری می شود نهایت تلخی غربت را در کامت می ریزد...
مولای یا مولای...