یا غایة آمال العارفین

من العبد الذلیل
الی ربّ الجلیل

با دست هایی لرزان،
اشک هایی ریزان،
شرمی سوزان،

قلبی آکنده از غبار غفلت،
دلی زنگار گرفته از معصیت،
با دانه دانه اشک های حسرت،

سلام!

.

.

.

.

.

.

.

.

جدایم مکن! بگذار همیشه زیر لب همین را بخوانم:

هیهات، انتَ اَکرمُ مِن اَن تُضیّعَُ مَن ربّیتَه...

بسم الله النور...

قلبم برای دیدار مثل قبل نمی زند...
تو می دانی راه بیرون آمدن از این تاریکخانه چیست؟
چراغی بیفروز...

ــــــــــــــــــ
* همین که حرفی برای گفتن نیست، خود شرح است!...