مرا نیز در ولو انهم اذ ظلموا... بپذیر!

 

درد این جاست...

نه تو را دیده ام، نه آنان که به تو منتسبند!

روزگار مرا به این جا کشاند. به این جایی که تو نیستی. هیچ کس نیست. سیاهی است. تاریکی است. فضا پر از طعنه است. هوا بوی غربت می دهد. آسمان را هم انگار دشمنان تو رنگ زده اند.

تو نیستی. نامت... چرا هست! اما غریب است. راه و  رسمت هم غریب است. این ها که مُهر آیین تو را زده اند، از جهالت دم می زنند. همان جهالتی که سال ها در پی زدودنش بودی. این راه تو نیست. این رسم تو نیست. و این غریبانه ترین غربت است که نام تو را بر مسلک پست خویش حک کرده اند! و راه تو، زیر خروارها جاهلیت بیمار، پنهان مانده است...

این بُهتان عظیم...

بگذریم.

از غربت آوای تو بگذریم.

از تباهی دسترنج آن همه سال هایت بگذریم.

از "الّا المودّة فی القُربی" بگذریم.

از قطره قطره ی خون های بی گناه...

نمی خواهم شرح نامردی ها کنم. نمی خواهم از خفته کینه های برخاسته ی بعد از تو گویم...

می خواهم

از این سکوت خالی از تو بگویم. از این جا که روزگار مرا در آن رها کرده...

.
.
.

و من اینک، از پسِ قرن ها مسلمان گشته ام!

بی آن که مهربانی دست های تو، دستم بگیرد. بی آن که نگاه پر رضایت تو که به استقبال هر تازه مسلمانی می رفت، چشمانم را در آغوش مهر خویش گیرد. بی آن که سر بر قدم های تو گذارم و گواهی یکتایی دهم... که خدایی نیست جز او و تو فرستاده ی اویی...

بی آن که حتی لحظه ای از چشمه های عطوفت چشمان تو سیراب شوم...

امان از این حسرت...

اللّهم انّا نشکو الیک فقد نبینا...

شکوه های نبودنت جانم را آتش می زند... اما،

دل خوش کرده ام به نازنین یادگار تو در این زمانه غریب... به او که می گویند شبیه ترین است به تو... اما دریغ؛  و غیبة ولینا...

. 
.
.

 این ها واگویه های ناشکیبی است. از سُستی ایمان است که زبان به شکوه می برم... و الا می دانم که تو هستی. اگر چشم شاهد تو نباشد اما تو شاهد این امتی...

.
.
.

و من اینک، از پسِ قرن ها به تو سلام می کنم!

تسلیم عارفٍ بحقّک...

 ...

خدايا تو خود به پيغمبرت محمد صلى اللّه عليه و آله فرمودى : « و اگر ايشان به خود ستم كنند و نزد تو آيند و از خدا آمرزش خواهند و پيغمبر نيز براى آنها آمرزش طلب كند حتماً خدا را توبه پذير و مهربان مى يابند» و من زمان رسول تو را - كه سلام بر او و آلش باد - درك نكردم خدايا اكنون او را از روى شوق زيارت كرده و از كار بدم توبه خواهم و از گناهانم به درگاه آمرزش جويم و اقرار بدان گناهانم نيز دارم و تو خود آنها را بهتر از من مى دانى و توجه می كنم به درگاهت بوسيله پيامبر رحمت درودهاى تو بر او...

خدايا براى من، آمرزش و رحمت و روزى فراخ پاكيزه و سودمند واجب گردان؛ چنانچه واجب گرداندى براى كسى كه به نزد پيامبرت محمد - كه درودهاى تو بر او و آلش باد - در زمان حيات او مى آمد و اقرار به گناهانش مى كرد و رسول تو عليه و آله السلام برايش آمرزش مى خواست و تو هم او را مى آمرزيدى. به رحمتت اى مهربانترين مهربانان!*

 

* زیارت حضرت رسول از راه دور – مفاتیح الجنان

چهلمین

یک عمر بود هجر تو، یک اربعین نبود...

اللهم لک الحمد...

 

...

خدايا تو را ستايش مى­كنم به ستايش شكر گذاران تو؛ برغم اندوهى كه به من دراین مصيبت رسيد. سپاس خدا را، بر عزادارى و اندوه و غم بزرگ من. پروردگارا شفاعت حسين را روزى كه بر تو وارد مي­شوم نصيبم بگردان. و مرا نزد خود ثابت قدم بدار به صدق و صفا در روزى كه بر تو وارد مي­شوم؛ با حسين علیه السلام و اصحابش كه در راه خدا جانشان را در راه حسين فدا كردند، (همنشين) باشم.

...

 

 

دنیا دور سرم می چرخه...
به همون اندازه که این سینه سرخ کوچیک، سرگردون و تنهاست...
شاید دلش گرفته...
شاید...

شام

 

ماذا تقولون اذ قال النبی لکــــــم                ماذا فعلتم و انتم آخر الامــــــــــــم

بعترتی و باهلی بعد مفتقــــــدی                منهم اساری و منهم ضرجوا بـــدم

ما کان هذا جزایی اذ نصحت لکم                ان تخلفونی بسوء فی ذوی رحمی

 

چه می گویید آن گاه که پیامبر از شما بپرسد: شما که آخرین امتید چه کردید؟

با عترت و اهل بیتم بعد از رفتنم، بعضی اسیر و بعضی به خون آغشته کردید

اگر توصیه می کردم که با اهل بیتم بدی کنید هرگز نمی رسید بدین قدر که کردید....

 

رقیه

الهی طفل بی بابا نباشــــــد                                    اگر باشد در این دنیا نباشـــــد

اگر دست پدر بودی به دستم                                    کجا من در خرابه می نشستم

گوشه خرابه مون خوش اومدی                                   به یتیما چه عجب تو سر زدی

عمه می گفت که بابات رفته سفر                               حالا که تو اومدی منم ببر

گوشه خرابه مهمونی شده                                       باباجون لبات چرا خونی شده

قربون محاسن خونیت بابا                                          سنگ کی خورده به پیشونیت بابا...

تشنه محبتم تو رو می خوام                                       به خدا یتیم شدن زوده برام

پاشو بابا موهامو شونه بزن                                        به روی دختر خود بوسه بزن

بابا جون تو رو که این جور می بینم                               از یادم میره خرابه نشینم

چرا بابا سرتو خونیه و خاکستریه؟                                مزد قرآن خواندنت طعنه و سنگ کوفیه

جگرم سوخته از این آمدنت                                        سرت این جاست کجا شد بدنت

...